Obsessies zijn het die het roepen van de natuur zijn

Ze weerklinken als bellen in menselijke oren

Noch focus noch hoop noch gebeden verwachten ze

Want het zijn zij als de natuur zelve die leeft en zonder ons overleeft

Verslaving is dan ook het meest menselijke dat er bestaat

Mogen we vrijheid verwachten?

Nee, niet met deze verrotte gedachten

Wanneer kunnen we dan een einde verwachten?

Niet in deze arme wereld en niet met die menselijke verlangens

Bestaat er dan ook maar iemand die de wereld begrijpen zal?

Niet zonder deze vernietigende gedachten

Want wat de natuur verovert, zal nooit meer beloven

Niet met onze miezerige verlangens noch met dezelfde slopende gedachten

Oh, hoe kan men leven zonder leven te kennen?

Niet nu noch ooit

Want in een wereld vol menselijk handelen

Is er alleen maar chaos die overleeft

Uitgebroken zoals de natuur die de steden overwint

Waar de bladeren de paden bedekken en de wolken onze dromen verduisteren

Waar de takken in ramen reflecteren en de stralen verblinden

Is zij het die ons als mensen bedwingt

En zo is zij het die ons controleert

Met dood aan haar kant is zij het die ons beheerst

Leven en dood zijn twee zijden van dezelfde munt die zij gooit

Want het is zij die het bepaalt

Ongeroerd is zij het die moord

Wees dus alert want gevoelloos beëindigt ze het

En zonder gevoel is je einde noch nuttig noch zinvol

Want niet meer dan onkruid dat door het beton breekt zijn we

Ontstaan uit liefde voor het leven

Gestorven uit haat voor het bestaan