Mijn daden vreten aan m'n hart

Ik voel ze in m'n slaap

Ik voel ze wanneer ik klaarwakker ben

Het is een eeuwige verdoemenis die me is opgelegd

Die ik me zelf heb toegeschreven

Elk pad dat ik bewandel schrijft een nieuwe regel van mijn leven

Het is een lied begeleidt door een jammerend gekrijs

Wat doe ik als m'n eigen gedachten me pijnigen

Het is door hen dat ik doe wat ik doe

Maar alles wat ik doe is mis

Had het niet allemaal anders kunnen zijn

Met geen greintje van verlangen

Met geen snipper van verloren hoop

Zonder het lopen en vallen

Zonder het kruipen en opgeven

Geen dag verdwijnt zonder de tranen

Dat knagende kruipt van de ene dag naar de andere dag

En sluipt naar de volgende dag

Ik kan het niet ontlopen

Als het maar één gedachte was

Had ik het misschien kunnen overwinnen

Maar het is een vloedstorm

En m'n hoofd is als een gebroken dam

Nutteloos

Zinloos

M'n lijf is verloren in de grote massa

M'n gelaat is verdwenen in het geheel

Het is gemakkelijk om een zaad te vernietigen

Maar laat het groeien

En de waarheid verdwijnt in de schaduw van het bos