Ik sta stil

Geen haar beweegt

Een bries gaat door een stille tunnel

M'n ogen willen de wind volgen

Tot in de verste verte

Tot over de horizon

Maar ze zien alleen maar duister

Geen punt noch lijn

Ik wil gewoon lopen

Maar alles lijkt me tegen te werken

Ik staar naar m'n verdwenen handen

Ze raken verloren door al mijn gedachten

Ze gaan ten onder door al mijn vragen

En ze verdrinken door al mijn verwachtingen

Zou ik wegkwijnen in het duister dat voor me ligt

Volledig verteerd door m'n eigen wanhoop

Ik zie leegheid voor me

En ik wil me erin laten wegzakken

Het lijkt m'n enige bevrijding

M'n enige manier om te kunnen leven

Voor zolang ik nog leven mag

Laat me het dan toch ondergaan

Een geluidloze schreeuw glijdt langs de wanden van beton

Onkruid streelt m'n been

Ik wil rennen

Laat me lopen voor zolang mijn perspectief mijn gevoelens beïnvloedt

Laat me gaan voor zolang mijn ogen nog staren naar alles wat ik nog niet weet

Laat me zoeken in het duister voor zolang mijn handen verdwenen zijn

En wanneer ze langzaamaan terugkeren

Laat me vrede hebben met die ene verwachting die nooit zal verdwijnen

Laat mijn laatste gedachte dan rust zijn

Laat mijn hoofd dan vollopen met leegte

Laat mijn hart zich dan vullen met niets

Laat mijn longen dan leeglopen van alles wat ik ooit heb opgehouden

En laat de kleuren eindelijk uit m'n lege ogen verdwijnen

Ooit zal ik lopen door de stilste duisternis

Maar ooit is nog ver weg