Zeg me dat het een droom was

Vertel me alsjeblieft dat het een verschrikkelijke nachtmerrie was

Ik heb me weer laten gaan

Waarom is het beter worden gemakkelijker dan het blijven

Alles in me schreeuwt

Nee

Ik weet al het slechte

Maar ik lijk blind voor al het goede

Het ligt misschien in het grauwe

Het donkere, het bedekte, het afgeschermde

Het schuilt zich in de schaduw

Tracht het te vinden

Door de verblinding heen te kijken

De stap achteruit te nemen

Om zo alles te zien

De duidelijke lijnen

De onmisbare grenzen tussen alles

Kriskras over het hele canvas

Maar wat boeit het allemaal nog

De wereld lijkt in haar ogen te verdwijnen

Wat maakt kwaad of goed nog uit

Juist of fout

Helend of moordend

Helpend of verslindend

Kan ik tegelijk zo een groot verlangen voelen

En verscheurd worden door zo een pure woede en haat

Als water en vuur in een eeuwig gevecht zonder enige winnaar

Onderhevig aan alles

Alle controle compleet naar de maan

Een positie van totale onmacht

Als een buitenstaander starend naar mezelf

Achter een vuil raam volledig verscholen voor alles

Maar ik wil het kapotslaan

Laat de glasscherven vliegen

Laat ze snijden

Genoeg van al het denken

Laat me actie ondernemen zodat ik m'n eigen gedachten ondermijn

Zo hoort het te zijn

Laat me los in dat gedachteloze

In het vrije water zonder veiligheid

Maar langzaamaan zwemmend naar een nieuw begin

Weeral

Opdat ik kan doen wat ik wil

Hoewel het kunnen en willen me beiden nog ontbreken

Wat had ik kunnen doen

Wat als ik het niet had mogen doen

Wat als het aanzien zelfs een verboden vrucht is

Laat me dan verstikken in het vruchtbare

En hopelijk zou alles me dan eindelijk loslaten

Als de laatste druppel die uit de lucht valt