De treinen die moeiteloos over de sporen glijden

De steden die we gehaast achterlaten

De perrons die verdwaald achterblijven

Een eentonige fluit die ons vertelt om verder te gaan

Maar het vastberaden vastklampen aan het bekende

Het houdt ons tegen

Het grijpt onze gedachten vast

De wolken die vloeiend de wind berijden

De vogels die gewichtloos op de bries dansen

Het gezang dat jammerlijk de leegte probeert te vullen

Een eindige natuur die naar ons roept

Terwijl onze eigen verlangens ons alles doen negeren

Ze is in al haar recht om ons te haten

We zijn de beschuldigden die zullen moeten ondergaan

Onze kop zal moeten rollen

In onze dromen verloren

Tussen onze twee oren verdwaald

Onze betekenis kwijtgespeeld in onze handelingen

Het duister in onszelf losgelaten op de wereld

En plots is alles gedoemd

De klok is gestart

Genadeloos tikt hij

Steeds verder

Van de ene naar de andere kant

Tot de allerlaatste slag

En wat dan