Het is het duister dat me overwint

Elke nacht opnieuw stuurt ze haar soldaten

Met het sluiten van m'n deur hoor ik de schoenen gevuld met plicht stampen

Opnieuw verlammen ze mij

Opnieuw verdrukken ze mij

Dag na dag, zon na zon

Een gruwelijk gevecht in het donker

M'n arme menselijke verlangens tegen de donkere gedachten

Besmeurd met arrogantie

Ondergedompeld in pretentie

Een nutteloze strijd

Een schoen tegen m'n verwonde gezicht

Een slag in m'n geleegde maag

Keer op keer eindig ik in hetzelfde bed gefolterd door m'n eigen verlangens

Eenzaam en alleen

Rillend word ik vastgehouden

Nog jammerend met m'n zwakke stem

Nog smekend met m'n afgesneden tong

Nog krijsend met m'n gesnoerde gedachten

Geen probleem mogen we hebben met onderweg zijn

Maar het is het stilstaan dat me ergert

Het is het wachten dat m'n doelen vergooid

Het overwint me

Het vreet me op

Geen tegendeel kan ik meer bewijzen

Geen stelling kan ik meer ontaarden

Geen neppe glimlach kan ik meer tevoorschijn toveren

Want met het stof rond m'n hoofd

Zien m'n ogen alleen maar zwart

En elke keer als ik weer opsta

Verdwijnen de moordende gedachten steeds minder en minder

Het is een eeuwig gevecht dat de mens wordt opgelegd

Geloof kunnen we koesteren voor een betere wereld

Hoop kunnen we verzamelen voor een mooiere toekomst

Maar geen licht valt te zien

Niet achter ons noch voor ons

Omringd zijn we door het duister

En zoals het water bij een verdronken man, vult het onze longen

Sterven blijkt ons doel te zijn

Het eindige verlaten is wat voor iedereen geld

Nooit weg te denken noch te verplaatsen

De dood gluurt altijd naar ons

En zijn stem kan ik niet meer negeren

Het is zijn geroep steeds weer dat me doet smachten naar adem

Het is zijn gekrijs keer op keer dat me doet trillen

Wij zijn de dood

Maar vooral ik.