Laat het gebeuren

Want het had altijd zo moeten zijn

Laat me als een dode achter

Als het waardeloze lijk dat ik ben

Als de lege zak vol gedachten die ik werkelijk ben

Laat de grond me verteren

Geef het tien jaar

Honderd jaar

Tot geen mens meer van me weet

Tot m'n woorden verrot verdwenen zijn

Tot m'n gedachten als m'n as op de wind vertrokken zijn

Versplinterd vervlogen

En vertel me dan

Dat het daarom was

Zeg me dan dat dit alles een reden had

Fluister het zacht

Zeer zacht

Laat de lichte bries de woorden dragen

Laat ze weerklinken voor zij die ze nog moeten horen

Laat ze de jammerende gedachten bevrijden van zij

die net zoals ik gedoemd zijn om voor altijd te moeten denken

Laat ons zo terugkeren naar een staat van complete rust

Met alle littekens van het harde achter ons

En met alle dromen van het zachte voor ons