Onderdrukte gevoelens vervormen ons

We willen niet terugkijken naar wat ons gekneed heeft

Steeds weer willen we blind voor ons uit staren

Hopend om licht te zien zonder achterom te kijken

We worden minacht wij die trachten de fouten te verbeteren

We worden vergooid door zij die mee kunnen lopen in de menigte

Niemand begrijpt ons

Ooit verlangde ik om te kunnen volgen

Maar misschien ben ik de enige die mezelf begrijpen kan

Het valt niet te omvatten wat me overkomen is

Ik kon niet dromen en toch wilde ik al verlangend falen

Maar vooral niet slagen in een nachtmerrie

Laat m'n moordende gedachten gestolen worden

Laat ze wegvliegen op de avondbries

Misschien is deze wereld niet gemaakt voor degene met littekens

Wellicht bestaan alleen nog de mensen die wandelen met kleren over hun wonden

Afgelikt in het donkerst van de nacht

Ik tracht het te vergeten

Oh, ik heb geprobeerd het achter me te laten

Maar jammer genoeg vervliegen m'n herinneringen niet zo snel als de tijd

Het lijkt ook zo lang geleden

Het is geen verdringen van wat ik moet leren

Het is geen opoffering om te proberen overleven

Ik leef zoals het zand op het strand

Overrompeld door m'n gedachten

Maar toch vrij van aards verlangen

Voor eeuwig in een proces

Volledig zonder controle

Geen goed noch kwaad valt te zien

Steeds weer kijken we met blinde ogen

Trachtend zwart van wit te onderscheiden

Maar geen leven bestaat zo

Geen lijnen horen we te zien

Geen samenzijn bestaat er